ROEL'S MIJMERINGEN
Ik ben de sjoelbak
Het metersdikke pak sneeuw op het Zweeds berglandschap smelt. De onbeweeglijke stilte maakt plaats voor het geluid van stromend water. Het druppelt van de rotsen of het dendert door razende rivieren naar beneden en komt tot stilstand in plassen en meren. Het uitzicht (zie de foto onderaan) vanuit het raam van de slaapkamer en vanop de zachte matras, is vol beweging en toch helemaal kalm. Het licht verandert voortdurend, het waterniveau van het meer stijgt elk uur, de muggenbeten jeuken dagenlang, de zon gaat nu gedurende enkele weken niet meer onder. Niets staat stil en toch is de rust volledig. Vol en leeg.
Nu kom ik langzaam echt tot rust. Waar ik anders, wanneer ik in bed lig, mijn gedachten afscan en zo de moeilijker gedachten vind in de uithoeken van mijn hoofd .. en daar dan blijf hangen, realiseer ik me nu dat ik geen stresserende gedachten meer vind. Dat lijkt voor het eerst te zijn in lange tijd. Gewoon liggen en niet meer verantwoordelijk zijn, geen tijdsdruk meer voelen, het is een heerlijke ervaring. Ik kan eender wanneer wakker worden tussen de slaapcycli door en gemakkelijk terug in slaap vallen, ook 's morgens wanneer de vogels al enthousiast aan het fluiten zijn. De schijfkes in de sjoelbak worden week als rubber. Ze maken nog weinig geluid en schuiven minder snel.
Ik ben de sjoelbak, niet de schijfkes.
veilige havenhoeveelnood heb ik nog om naar voren te komen, waar wil ik de eerste zijn, hoe belangrijk is het nog om een mening te hebben, om een stil of een luid oordeel te vellen, hoe groot is mijn nood om iets of iemand naar beneden te halen met de gedachte daardoor zelf omhoog te komen, te minachten, hoe trots ben ik nog, waar scherm ik me af, hoeveel eis ik nog op, heb ik het nog nodig dat iemand doet zoals ik denk dat het moet, hoe vaak bepaal ik, hoe onvrij ben ik nog, hoe vrij laat ik anderen of dingen, hoeveel onbegrip zit er nog, hoe onvergeeflijk ben nog voor alles wat ik deed, voor wat anderen deden,
in hoeverre ben ik al een veilige haven voor mezelf en zo ook voor anderen, waar bootjes komen uitrusten na grote golven, energie kunnen opdoen vooraleer terug uit te varen, hoe stil kan ik al zijn, hoe tevreden en dankbaar, open, hoeveel kan ik delen, hoe moedig ben ik, hoe bereikbaar
ikrealiseer me dat de eerste paragraaf omvangrijker is dan de tweede
Warme Bakker1 volt x 1 ampère = 1 wattopladenDe alternator van elk voertuig produceert elektriciteit, net zoals de 'dynamo' van een fiets, en houdt daarmee de spanning van 12V in zijn batterij op peil. Met deze gelijkspanning worden allerlei functies van het voertuig bediend. In een vrachtwagen zijn er twee zulke 12V-batterijen bij elkaar gezet, die samen 24V spanning vasthouden.
In het woongedeelte van de kampeerwagen zitten bovendien 3 stevige Lithium-batterijen die opladen bij het rijden. Er is een tweede, performante alternator aan de motor gemonteerd zodat die 3 batterijen snel opladen, dus met het minimum aantal kilometers, of zelfs met draaiende motor zonder te rijden.
Bovendien, van het moment dat er een beetje daglicht is, produceren de fotovoltaïsche panelen op het dak eenzelfde gelijkspanning en ook deze laadt de batterijen op. Op een zonnige dag produceren de panelen voldoende om het hele huishouden van stroom te voorzien, ook de oven, de inductieplaat en de wasmachine.
Een derde optie is om de kampeerwagen met een 220V-stopkontakt te verbinden, bijvoorbeeld wanneer je geparkeerd staat in een garage en toch de koelkast wil laten werken. Die 220V laadt ook de batterijen, via een omvormer die de spanning van wisselspanning omzet naar gelijkspanning .. om te passen in een batterij.
Zo zit er al wat techniek bij elkaar!
verbruikenDe 24V gelijkspanning van de batterijen is geschikt voor een aantal toepassingen zoals de led-verlichting. Wil je toestellen aanschakelen zoals de oven, de wasmachine, de mixer, de geluidsinstallatie, TV en vele andere, dan heb je een omvormer nodig om van gelijkspanning wisselspanning te maken en ook een transformator om die gelijkspanning op juiste grootte te krijgen, in dit geval 220 volt.
In je woonhuis is het geen dagelijkse activiteit, maar in een kampeerwagen of een boot kan je op een display voortdurend monitoren hoeveel energie binnenkomt en buitengaat. We worden niet alleen bewuster van welk toestel hoeveel verbruikt en ook op welk moment, maar ook van het jargon dat hiervoor gebruikt wordt. Ik zie op het display de ampères binnen- en buitenvliegen en vroeg me af wat dat betekent.
Bijvoorbeeld :
1. aan het stopkontakt zit een spanning klaar, uitgedrukt in Volt, bijvoorbeeld 220V.
2. die spanning kan vervoerd worden naar een toestel en die stroomsterkte wordt uitgedrukt in Ampère (Coulomb/sec), zoals debiet.
3. het toestel dat je wil laten werken heeft energie nodig en die wordt uitgedrukt in Watt (vb Joule/sec, paardekracht..), zoals arbeid.
Voilà, das alles. Aan de Ampère (wat getransporteerd wordt) kan je zien hoeveel energie je toestel op elk moment vreet. Een wasmachine vraagt een spanning van 220V en bij een stroomsterkte van 10Amp (bijvoorbeeld tijdens het zwieren) levert dat 2200Watt. 220V x 10Amp = 2200W.
Daarnet zag ik op het display dat de fotovoltaïsch panelen 12Amp leveren en dat de wasmachine 10Amp vraagt, ik hou tijdens het zwieren nog 2Amp over die naar de batterijen gaat.
De wasmachine laten zwieren en tegelijkertijd koekjes bakken in de oven, tijdens het siësten= uitgerust / de gecombineerde geur van vers wasgoed + de warme bakker.
in de nek van de olifant
De sneeuw is bijeengedrukt en glanzend spekglad. Je kan er niet op blijven stilstaan of zonder met de armen te molenwieken aan de kant van de weg geraken. Met de dikke ballonbanden op dat oppervlak rijden, met je ogen op drie meter hoogte, al zeker wanneer het rijvak lichtjes naar links of naar rechts afhelt, lijkt wel alsof je in de nek van een olifant zit die nog nooit ijs zag. Als die tientonner begint te glijden, je kan stellen dat hij ook een 4x4 is, dan spring je er het best vanaf wanneer je de afgrond ziet naderen.
Prettiger dan is een dikke laag verse sneeuw die knerpt onder de druk en die een mooi patroon achterlaat in het spoor. De Zweden brommen met hun sneeuwscooters over de bevroren zee en door de bossen, omhoog en omlaag, ook waar de sneeuw metersdik ligt. Wij houden ons waar mogelijk aan veiliger ondergrond. Het liep wel es mis bij valavond tijdens het kruisen met een tegenligger op een éénvaksbaantje. Soms is er een gracht, ook als deze onzichtbaar dichtgesneeuwd zit. Wanneer je je tiny house 40° gekanteld ziet, dan raakt dat de koude kleren.
Nog prettiger is wanneer de 2 of zelfs 4 sneeuwkettingen erafgehaald zijn, elk 26 kg, en we met een Noors jazzcombo op de achtergrond door het Zweeds gebergte mogen zweven. Onvergelijkbaar.
met de tondeuse
clash der culturen
zo noem ik onze moeilijke momenten en dat helpt. Er zijn nog andere inzichten die helpen, en toch lijkt een clash af en toe onvermijdelijk, temeer in tijden van quarantaine.
Ikzelf kom op glad ijs wanneer ik het gevoel heb buitengesloten te worden. Dat kan vormen aannemen zoals het gevoel niet gehoord te worden, niet gerespecteerd, niet geloofd, bevochten. Ik voel me wegglijden. In erge gevallen neem ik heel wat mee in de val, veel mag stukgaan, fuck it!, om kracht bij te zetten. Mijn pijn uit zich in kwaadheid naar de ander. Alsof de ander verantwoordelijk is voor deze pijn.
Het is telkens een herhaling van dezelfde geschiedenis en toch lijkt het telkens nieuw en gerechtvaardigd. Ik kan niet plaatsen waar het precies ontstaan is, maar het was er al heel vroeg. Ik herinner me momenten van desolatie van toen mijn haar nog met de tondeuse gekortwiekt werd. Het heeft verder niets met de tondeuse te maken. Ik stel dat het aangeleerd is en overgeleverd, zelfs over enkele generaties.
Mic, mijn lieve echtgenoot, komt in mistig gebied op een ander moment, om een andere reden, ook sinds mensenheugenis.
Op een verloren moment van moeheid, vage frustratie, tegenslag, tekort, waarop we niets meer nodig lijken te hebben dan begrip, erkenning, een schouder, daar is de soep klaar voor de grote clash. De twee culturen verwijten elkaar het eigen tekort.
Mooi om naar te kijken achteraf wanneer we het, even heftig, bijgelegd hebben.
Wat er tussen de clash en het bijleggen allemaal gebeurt, dat is voor een andere keer.
tiny house
Mic kookt graag, ik was graag af. De éne zet de fietsen klaar, de andere veegt de vloer. Mag ik es passeren? Gebruik jij eerst de badkamer of zal ik beginnen? De hond kijkt geconcentreerd naar de deur wanneer hij buiten wil gaan spelen. Wanneer hij terug binnen wil, dan zet hij zijn voorpoten met een kleine tik op de ijzeren trede. Behalve het geluid van de koelkast is het stil. Mic veegt de sneeuw van de zonnepanelen, de batterijen blijven op peil in dit zonlicht. Het kleine huis is een mini-loftje en heeft alle comfort onzichtbaar weggestoken. De ijskast is gevuld met gezonde dingen. De wifi gaat 's nachts af, de nachtrust geniet daarvan, denk ik.
Door het huishouden zijn we snel heen. Ik kijk hoeveel drinkwater er nog rest, hoeveel elektriciteit we nog beschikbaar hebben, of er nog plaats is in de vuilwatertanks.. en dan blijft er tijd over om zaken bij te werken, een wandeling te maken, de mails te bekijken en nog veel meer.
Hoe ingewikkeld en verwikkeld was ons leven tot voor enkele weken! Hoe ver zijn we gegaan, ondanks signalen. Wat was de motivatie? Nu die molen tot stilstand komt, voel ik de verkramping. Ik ben niet meer gehaast om terug op kracht te komen. Wandelen is nu beter dan lopen. Ik hoor een sonate alsof ik ze voor het eerst hoor. Ik heb nooit geluisterd. Elke leeftijd heeft zijn geluk.