Mic's kronkels
Kronkels op kronkelige, grillige en glibberige paadjes
Lapland werd in 1996 een Unesco world heritage site. Men gaf daarvoor 2 redenen.
Enerzijds is het één van de weinige plaatsen op aarde waar een ethnische groep nog steeds zijn dieren volgt tijdens de seizoensmigratie. De Sami doen dat al sinds mensenheugnis. Anderzijds omwille van de overweldigende natuur met onverstoorde wouden, volledig beschermde meren en waterlopen èn de grote diversiteit in flora en fauna.
En dus... trokken we dezer dagen 'into the wild' langs kronkelige, grillige en glibberige paadjes die afwisselend stijgen en dalen, met allerlei gesteentes die puntig, rond of vlak uit de leemgrond pieken. We doen dat grotendeels in stilte en proberen daarbij heel bewust onze voeten neer te poten waar het meeste houvast lonkt. De berken en de dennen langs het pad gooien hun wortels dwars, dan weer schuin voor onze voeten. Bij droogte geven ze houvast, maar de volgende dag na een regenbui kan je ze beter vermijden want dan is een uitschuiver snel klaar. De zon smelt ondertussen de overdadige sneeuw af en het smeltwater gaat zijn eigen weg. Het verzamelt in vijvertjes, zompige leemgronden, verzadigde mostapijten en moerassen. Het stroomt in kleine beekjes of kiest juist de wandelweg naar beneden om zich daarna te verzamelen in een krachtige, kolkende bergstroom. Ondanks het feit dat we een berg opklauteren, komen we zo regelmatig in stukjes moeras terecht. Het ongerepte woud kan je niet door. Er is maar één mogelijkheid en dat is het wispelturige paadje volgen. De Sami maakten hier en daar simpele houten constructies met 2 loopplanken om de verradelijke ondergrond te overbruggen. Bij regen kan je ook daarop best uit je doppen kijken want vochtig zijn die bruggetjes spekglad. We stijgen. Al gauw komt er nog een moeilijkheidsfactor bij. Sneeuwtapijten bedekken in groeiend tempo ons pad. Dik, zacht, koud en nat. De bergschoenen, bijhorende sokken en kuiten zakken er volledig in weg tot over de knieën. Soms maskeert zo'n wit tapijt een zompige plas. Al gauw wordt onze voetbescherming er mee gevuld. Brrr.... Daar gaat het comfort. Al moet ik zeggen dat zo'n voet-ijsbad ook wel iets heeft.
We maken rechtsomkeert. Afdalen lijkt gemakkelijker. Ik zie me nog als kind met broers en zus vol jolijt de talrijke Zwitserse berghellingen en alpenweides onbesuisd afhollen. Hoe die jonge beentjes zonder veel problemen en in snelheid al die hindernissen namen! Nu plaats ik elke voet zo bewust mogelijk neer tussen al die hindernissen. Soms op de schuine helling van het uitgeholde pad, wetende dat mijn lichaam zo naar de veilige, antagonistische zijde wordt gekatapulteerd en het 'gevaarlijker' centrum dus vermeden wordt. Ik voel me best tevreden met de snelheid waarmee ik dat nog kan. Wat een wonder ! Dat de door-mijn-zintuigen-gecapteerde informatie zo snel aan mijn hersenen wordt doorgegeven. Dat het brein -met zijn 100 miljard neuronen en met het vermogen 23 Watt stroom te genereren- die info stante pede verwerkt. Dat zo enkele hondersten van een seconde later spieren, pezen en gewrichten gepast worden aangespannen of juist gaan ontspannen zodat mijn lichaam overeind blijft.
Wanneer het pad verbreedt en minder uitdagend wordt, zoek ik zijn hand. Zo worden twee lichamen even één. Soms gaat dat vanzelf wanneer beide(n) in harmonie bewegen. In het andere geval loopt het stug en vraagt het veel energie. Ons hand-in-hand lopen is een bevestiging in het Nu. Onze wil om samen het levenspad af te wandelen. Nu, héél even ook letterlijk. Het bergpad met zijn obstakels zie ik als een metafoor voor het leven. Ik kan het onbesuisd aflopen en de botsen en builen er bij nemen. (Afgevinkt.) Of ik kan kiezen om het meer bewust te doen en zo veel malheur te ontlopen. Ik kan het helemaal alleen doen met meZelf of er voor kiezen om het met een parter te delen. Ik maakte de laatste keuze ondermeer omdat Roel me veiligheid biedt. Ondermeer omdat ik geloof dat ik meer over mijzelf kon leren. Zo delen we elkaars ervaringen, de mooie momenten en plekjes, de verwonderingen en we maken elkaar opmerkzaam over de koppigheden, onze mindere kanten en de diep-ingesleten geloofsovertuigingen die in het 'Nu' meestal verouderd zijn. Hoe ik het ook draai of keer, dat pad heeft zijn leerproces. Als er plaats is en weinig obstakels, heb ik het plezier en het voordeel om dat pad met anderen te delen. Maar dan versmalt de loopweg, wordt hij steiler en brengt ons naast de bergrivier waarin een kolkende massa water naar beneden dondert. De moeilijkste momenten dwingen me meestal om de ander los te laten. De meest uitdagende trajecten laten enkel plaats voor mezelf. Alsof ik bij sommige groeifases alléén aan de slag moet, al of niet met het advies, de hulp en de liefde van mijn naasten. En zoals de schuine zijdes van het holle pad soms veilige steun kunnen brengen, liggen de oplossingen niet altijd daar waar ik ze verwacht. Al snel kom ik in rustiger wateren.
Het watergeweld stort zich in een brede, traagstomende rivier die het hele dal vult. Het voelt als thuiskomen. Ons huis op wielen staat op de oever te blinken in de avondgloed. Een koppeltje zwart-witte, Zweedse kuifeenden duiken en zwemmen onderwater op zoek naar vis.
Och ja. Ik moet aan de slag in de keuken. Vanavond wordt het... vis.
